قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران و نظام برنامه ريزي

مقاله نشریه: دانش حقوق عمومی » بهار 1397 شماره0
چکیده:

برنامه ريزي از لوازم مديريت است و در مديريت دولتي در چارچوب خاصي تحت عنوان نظام برنامه ريزي صورت مي گيرد كه دربرگيرنده ي اركان و روابط ميان آن هاست. اولين ركن اين نظام، اسناد حقوقي لازم الاجراست كه قانون اساسي در راس آن ها قرار دارد.
قانون اساسي علاوه بر تعيين اهداف، آرمان ها و راهبردهاي كلي جهت دهنده به محتواي برنامه ها، در تعيين ساير اركان آن نظام نيز نقش مهمي ايفا مي كند. اين مقاله با استفاده از روش توصيفي- تحليلي در پي بررسي چيستي و چگونگي اين دو بعد در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران است. به نظر مي رسد قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران از نظر تعيين اهداف و راهبردهاي كلي برنامه ريزي از غناي كافي برخوردار است. اما در خصوص تنظيم ساير اركان نظام برنامه ريزي، با وجود ذكر واژه ي برنامه يا اشاره به مفهوم يا لوازم برنامه ريزي در بسياري از اصول قانون اساسي، كليات موضوع ابهام دارد و علي رغم عدم تبيين ويژگي هاي اين نظام در قانون اساسي، اين امر به قانون عادي نيز ارجاع نشده است؛ بلكه صرفا رئيس جمهور مسئول امور برنامه و بودجه شناخته شده است كه مي تواند اداره ي آن را به ديگري واگذار كند. بر اين اساس نظام برنامه ريزي منسجم و اركان اصلي آن از قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران قابل برداشت نيست. به علاوه به كارگيري نامناسب واژگان مربوط و تفكيك امور برنامه از برنامه ي دولت بر ابهام موضوع افزوده است.





کليدواژگان: برنامه، برنامه ريزي، برنامه ي دولت، قانون اساسي، نظام برنامه ريزي
دریافت فایل ارجاع
BibTeX
EndNote
telegram instagram درباره قوانین و مقررات تماس با ما حامیان ما اطلاع رسانی کنفرانس ها تبلیغات